تبلیغات
ائمه اطهار - نحوه ی تشرف سید هاشم حداد محضر امام رضا علیه السلام


امروز :
ائمه اطهار


به ادامه مطلب بروید



عبد عاصی : بارها در وبلاگ طریق الی الله به تفاوت اساتید اخلاق و استاد عرفان پرداخته ایم . و این مطلب مهم را هم توضیح داده ایم که به جهت تفویض ولایت کلیه از جانب امام معصوم علیه السلام به عارف کامل ، قول و فعل ولیّ خدا حجّت محسوب می شود . البته بعضی افعال و اقوال هم هست مه مختصّ جایگاه عارف كامل است . یعنی اگر از مثل بنده سر بزند فضولی و غلط اضافه است . اما در مبانی ، به جهتی كه اشاره شد برای ما سند محسوب می شود .

هنوز هم كه هنوز است بنده می بینم كه افرادی در ادای احترام به اماكن مقدسه و حرم های شریف ، دچار وسواس و شبهه هستند . هنوز نتوانستند هضم كنند كه چرا درب و عتبه ی حرم را می بوسیم . بی شك علتش جهالت و اعتقادات ضعیف است . لذا باید تا عمری برایشان هست " خودشان " را دریابند .

مطلب زیر از كتاب شریف «روح مجرّد» اثر مرحوم علامه طهرانی(ره) برگرفته شده است كه نحوه ی تشرّف و زیارت آیت حق مرحوم سید هاشم حداد (ره) را در محضر امام خوبی ها و مهربانی ها حضرت امام علی بن موسی الرضا (علیه السلام ) تشریح می كند .

در صفحه ی 197 این كتاب آمده است :

 

« قاعدۀ حضرت‌ آقا این‌ بود كه‌ در هنگام‌ تشرّف‌ به‌ حرم‌ مطهّر غسل‌ میكردند؛ و در وقت‌ ورود، همیشه‌ درِ صحن‌ را می‌بوسیدند و پس‌ از آن ‌، درِ  كفشداری‌ و درِ رواق‌ و درِ حرم‌ را می‌بوسیدند؛ و پس‌ از اذن‌ دخول‌ ، عتبۀ مباركه‌ را می‌بوسیدند و وارد می‌شدند و بدون‌ خواندن‌ زیارت‌، اوّل‌ هفت‌ شوط‌ طواف‌ از جانب‌ چپ‌ می‌نمودند ، سپس‌ زیارت‌ می‌نمودند ، و در بالای‌ سر و یا هر محلّی‌ كه‌ ممكن‌ بود نماز می گزاردند.

و حقیر هم‌ با جمیع‌ رفقائی‌ كه‌ با ایشان‌ مشرّف‌ می‌شدیم‌، در معیّت‌ ایشان‌ به‌ همین‌ نحوه‌ و كیفیّت‌ چهارچوب‌ درها را می‌بوسیدیم‌، و هفت‌ شوط‌ طواف‌ می‌نمودیم‌ و سپس‌ زیارت‌ و نماز زیارت‌ را بجای‌ می‌آوردیم‌.

و چون‌ فعل‌ أولیای‌ خدا حجّت‌ است‌، تا به‌ حال‌ رویّۀ حقیر هم‌ در زیارت‌، از بوسیدن‌ درها و طواف‌ به‌ همین‌ نحوه‌ بوده‌ است‌. یعنی‌ تا زمانیكه‌ دور ضریح‌ مطهّر را حائل‌ نگذارده‌ بودند كه‌ قسمت‌ مردها از زنها مجزّا گردد، تقریباً مدّت‌ چهارده‌ سال‌، حقیر تابستانها و بعضی‌ اوقات‌ دیگر چون‌ شهر رجب‌، و یا احیاناً بیست‌ و سوّم‌ ذی‌ القعدة‌ الحرام‌ كه‌ توفیق‌ زیارت‌ عنایت‌ می‌شد، دور قبر مطهّر همین‌ هفت‌ شوط‌ طواف‌ را می‌نمودم‌؛ و بناءً بر متابعت‌ از حضرت‌ آقای‌ حدّاد مطلب‌ چنین‌ بوده‌ است‌...

باری‌، رویّۀ حضرت‌ آقا در مشهد مقدّس‌ این‌ بود كه‌ شبها پس‌ از نماز مغرب‌ و عشاء و تناول‌ مختصر طعامی‌، زود میخوابیدند؛ و زیارت‌ مرقد مطهّر پس‌ از اذان‌ صبح‌ همیشه‌ در بین‌ الطّلوعَین‌ بود و در وقت‌ نماز ظهر كه‌ آنرا در حرم‌ بجای‌ می‌آوردند. و بقیّۀ اوقات‌ غالباً در منزل‌ بودند؛ و أحیاناً اگر كسی‌ میخواست‌ ایشان‌ را ملاقات‌ كند، در روز و در منزل‌ بود. و رفقا هم‌ هر وقت‌ ایشان‌ در منزل‌ بودند همگی‌ در منزل‌ مجتمع‌ بودند. و برای‌ نشاط‌ و عبادت‌ و ذكر خدا در مجالس‌ و محافل‌، فرموده‌ بودند تا حقیر سورۀ توحید را برای‌ رفقا در حضور ایشان‌ تفسیر كنم‌ ... »

عبد عاصی : علامه طهرانی(ره) در این صفحات ، دلایل فقهی بر جواز طواف دور ضریح امام علیه السلام و بوسیدن دربها و عتبه و ضریح را بیان می كنند كه دوستان می توانند مراجعه و مطالعه نمایند . باید این چیزها را یاد بگیریم و در زیارت ها به كار بندیم . توجهات به ناحیه ی مقدسه ی امام علیه السلام كه كانون اراده در عوالم است ، اراده و همّت و قوّت انسان را زیاد می كند . "روح مجرّد" شدن اعتماد و اتكال به خداست . ما چه هستیم كه طلبی داشته باشیم ؟ ما حتی در جایگاهی نیستیم كه از خدا ، خدا را بخواهیم ؟ مگر اقیانوس در قاشق جا می شود ؟ وظیفه ی ما و راه ما این است كه راضی و تسلیم باشیم . خود اوست كه باید ما را بكشاند و گرنه ما كه قدرتی نداریم . مجرّد شدن و مجرّد را دیدن ، برای افرادی است كه این و آن خواستن را رها كردند و " بندگی " پیش گرفتند . بنده در برابر ارباب كه حرف نمی زند ، می زند ؟؟؟

اشعار زیر از جناب شبستری (ره) در كتاب گلشن راز است كه در قالب تمثیل به بیان حقیقت معنی تجرّد پرداخته است و مرحوم علامه عارف حسینی طهرانی(ره) در صفحات 171 تا 173 كتاب روح مجرّد عنوان كرده اند .

 

بوَد محبوس‌ طفل‌ شیر خواره‌                         به‌ نزد مادر اندر گاهواره‌

چه‌ گشت‌ او بالغ‌ و مرد سفر شد              اگر مرد است‌ همراه‌ پدر شد

عناصر مر ترا چون‌ اُمّ سِفلی‌ است‌          تو فرزند و پدر آباءِ عِلوی‌ است‌

از آن‌ گفته‌ است‌ عیسی‌ گاهِ أَسْرَی‌'             كه‌ آهنگ‌ پدر دارم‌ به‌ بالا

تو هم‌ جان‌ پدر سوی‌ پدر شو               به‌ در رفتند همراهان‌ به‌ در شو

اگر خواهی‌ كه‌ گردی‌ مرغ‌ پرواز                 جهان‌ جیفه‌ پیش‌ كركس‌ انداز

به‌ دونان‌ ده‌ مر این‌ دنیای‌ غدّار                 كه‌ جز سگ‌ را نشاید داد مردار

نسب‌ چبْوَد مناسب‌ را طلب‌ كن‌               به‌ حقّ رو آور و ترك‌ نسب‌ كن‌

به‌ بحر نیستی‌ هر كو فرو شد                    فَلا أنْسابَ نقد وقت‌ او شد

هر آن‌ نسبت‌ كه‌ پیدا شد ز شهوت‌             ندارد حاصلی‌ جز گَرد نخوت‌

اگر شهوت‌ نبودی‌ در میانه‌                     نَسَبها جمله‌ میگشتی‌ فَسانه‌

چه‌ شهوت‌ در میانه‌ كارگر شد                 یكی‌ مادر شد آن‌ دیگر پدر شد

نمی‌گویم‌ كه‌ مادر یا پدر كیست‌؟         كه‌ با ایشان‌ به‌ حرمت‌ بایدت‌ زیست‌

نهاده‌ ناقصی‌ را نام‌ خواهر                             حسودی‌ را لقب‌ كرده‌ برادر

عَدویِ خویش‌ را فرزند خوانی‌                     ز خود بیگانه‌ خویشاوند خوانی‌

مرا باری‌ بگو تا خال‌ و عم‌ كیست‌       وز ایشان‌ حاصلی‌ جز درد و غم‌ نیست‌

رفیقانی‌ كه‌ با تو در طریقند                           پی‌ هزل‌ ای‌ برادر هم‌ رفیقند

به‌ كوی‌ جِدّ اگر یك‌ دم‌ نشینی‌               از ایشان‌ من‌ چه‌ گویم‌ تا چه‌ بینی‌

همه‌ افسانه‌ و افسون‌ و بند است‌         به‌ جان‌ خواجه‌ كاینها ریشخند است‌

به‌ مردی‌ وارهان‌ خود را چه‌ مردان‌                 ولیكن‌ حقّ كس‌ ضایع‌ مگردان‌

ز شرع‌ ار یك‌ دقیقه‌ مانْد مُهمَل‌                 شوی‌ در هر دو كون‌ از دین‌ معطّل‌

حقوق‌ شرع‌ را زنهار مگذار                             ولیكن‌ خویشتن‌ را هم‌ نگهدار

ز سو زن نیست‌ الاّ مایۀ غم‌                    به‌ جا بگذار چون‌ عیسیِّ مریم‌

حنیفی‌ شو ز قید هر مذاهب‌                             درآ در دَیرِ دین‌ مانند راهب‌

ترا تا در نظر اغیار و غیر است‌                   اگر در مسجدی‌ آن‌ عین‌ دیر است‌

چو برخیزد ز پیشت‌ كسوت‌ غیر                     شود بهر تو مسجد صورت‌ دیر

نمیدانم‌ به‌ هر جائی‌ كه‌ هستی‌                    خلاف‌ نفس‌ كافر كن‌ كه‌ رستی‌

بت‌ و زُنّار و ترسائیّ و ناقوس‌                         إشارت‌ شد همه‌ با ترك‌ ناموس‌

اگر خواهی‌ كه‌ گردی‌ بندۀ خاص‌                       مُهیّا شو برای‌ صدق‌ و اخلاص‌

برو خود را ز راه‌ خویش‌ برگیر                          به‌ هر یك‌ لحظه‌ ایمان‌ دگر گیر

به‌ باطن‌ نفس‌ ما چون‌ هست‌ كافر                مشو راضی‌ بدین‌ اسلام‌ ظاهر

ز نو هر لحظه‌ ایمان‌ تازه‌ گردان‌             مسلمان‌ شو مسلمان‌ شو مسلمان‌

بسی‌ ایمان‌ بود كان‌ كفر زاید                       نه‌ كفر است‌ آن‌ كزو ایمان‌ فزاید

ریا و سُمْعَه‌ و ناموس‌ بگذار                                 بیفكن‌ خرقه‌ و بر بند زنّار

چو پیر ما شو اندر كفر فردی‌                          اگر مَردی‌ بده‌ دل‌ را به‌ مَردی‌

مجرّد شو ز هر اقرار و انكار                          به‌ ترسازاده‌ای‌ ده‌ دل‌ به‌ یكبار

تا میرسد بدینجا كه‌ میفرماید:

یكی‌ پیمانه‌ پر كرد و به‌ من‌ داد                       كه‌ از آب‌ وی‌ آتش‌ در من‌ افتاد

كنون‌ گفت‌ از می‌ بی‌رنگ‌ و بی‌بو                   نقوش‌ تختۀ هستی‌ فرو شو

چه‌ آشامیدم‌ آن‌ پیمانه‌ را پاك‌                         در افتادم‌ زمستی‌ بر سر خاك‌

كنون‌ نه‌ نیستم‌ در خود نه‌ هستم ‌          نه‌ هشیارم‌ نه‌ مخمورم‌ نه‌ مستم‌

گهی‌ چون‌ چشم‌ او دارم‌ سری‌ خَوش ‌        گهی‌ چون‌ زلف‌ او باشم‌ مُشَوَّش‌

گهی‌ از خون‌ خود در گلخنم‌ من‌                 گهی‌ از روی‌ او در گلشنم‌ من‌



ارسال توسط سیّد سجّاد طباطبایی
آرشیو مطالب
ایسنگاه صلواتی
چقدر حاضری برای امام زمان(عج)صلوات بفرستی؟









ایستگاه صلواتی ما

صفحات جانبی
پیوند های روزانه
امکانات جانبی

بازدید های جهانی وبلاگ ما

مترجم سایت

translator of site